عمیقا معتقدم ،در شلوغی این دنیای مدرن هر چقدر هم مشغول به سرگرمی ها و پیچیدگی های خودساخته ی بشر باشی نا امید میشوی از این همه تلاش و دیگر رمقی برای مبارزه ی انقلابی خود با وضع موجود نخواهی داشت علی الخصوص اگر این مبارزه ذهنی باشد مبارزه ای که تنهایی میطلبد وتنهایی مداوم در این مبارزه ی ذهنی تو را تنها و تنها تر میکند ، انزوا همچون سیاهچاله ای تو را به درون خود میکشد ودر نهایت به جک نیلسونی تبدیل میشوی که به جای افتادن به جان زن وبچه ات خودت را از درون با تبر تکه تکه میکنی و دریک کلام دچار تب انزوا خواهی شد

یانوش : می تونیم دوستامونم با خودمون ببریم کابارف: بیشتر اونا زنده نمی مونن یانوش : ولی به عنوان یه مرد آزاد می میرن the way back2010 بنــــــــدگـــی کن بگـــــذار آب شوی خسته شو تا که تو خوشخواب شوی خفه شو تا که جهان صلح فراگیر شود مستحق مرده و ارباب همی سیر شود مستحق حق نداری تو از این حق بشر مشکلی نیست اگر نیک بمیری به تبر مشکل آنست که تو زحق خود سیر شوی گشنه باشی تو ولی به فکر شمشیر شوی

به زندان امدی تنها و مجبوری خرامان امدی تو گرچه مغروری بیا اینجا ببینی زجه ها را تنفر در میان خنده ها را بیا جانم رها کن ادعا را بیا بنگر تو اعدام خدا را ببین خوب است این گرمای کنتام بیا عالی است مردن در ویتنام بیا بشنو تو این بوی هنر را تبسم کردن ملا عمر را بیا بشنو توی بوی مرده ها را حلبچه کشته ی کرب وبلا را نگر کودک چگونه کار میکرد و راه بانک را هموار میکرد ببین عالیجنابان فرا دست نمیداندد مارا جز بد وپست بدان آنها که مارا خر بدانند همیشه روی جای پر بخوابند نگر اینجا همیشه اینچنین است بدان اینجا همان قصر زمین است

لعنت به وجود بانک و ربای حرام تان

لعنت به بندگان و عشاق و غلام تان

لعنت به دردی که تو کشتی درون ما

لعنت به فکر و عشق وحب و مرام تان

-

لعنت به آنچه که پول را زنده میکند

لعنت به آنچه که کور را برده میکند

لعنت به امواج بزرگ دریای اقتصاد

که مرا حذف و تو را عرضه میکند

-

لعنت به بانک و بورس و ربا وهر آنچه هست

لعنت به گردی که بر روی سفر ها نشست

لعنت به آنچه خط کشید بر وجود خدا

یوغی طلا به گردن ما گشنه ها ببست

جایی در دنیای مجازی نوشتم

انسان هدف میخواهد تا برای رسیدن به آن در حرکت باشد . انسانی که هدف ندارد سعی در تغییر خود وجامعه ندارد و مانند آب راکد فاسد میشود

دوست اصولگرایی نوشت

و این آب راکد تبدیل به جولانگاهی برای تمساح های خود ساخته میشود که زندگی را برای دیگران هم خراب میکند

" شاید هیچگاه حقیقت را به اندازه ی دوران کودکی ندیدیم زیرا بعد از آن ذهنیت ما بود که حقیقت را از مجاز مجزا میکرد" زندگی خسته ام از زنده ی زندانی تو منزجر گشته ام از شور وپریشانی تو گرچه احوال تو را اهل جهان میداند زهر تلخی است نداستن ارزانی تو همه محو تو و پنهان ز خود و ایمان اند همه جذبند به این جذبه ی قاجاری تو تو کجا مانده ای از بهر من وخلق دگر زنده بادا تو بگو به خُلق پیمانی تو همه درگیر تو و پیرو راه بدن اند ای لعن به این فنون و آزادی تو

دوستی داشتم که از بچگی خرج مادر و برادراش رو میداد . چند سالی بود که بخاطر سوء سابقه جایی بهش کار نمیدادن . بخاطر هیکل ورزیده و سابقه ی خوبی که توی ووشو(سبک ساندا ) داشت وارد مبارزات زیر زمینی شده بود . خودش همیشه ناراحت بود میگفت آدمای بند شهوت وغضب منو اسیر خودشون کردن. این اواخر دندون نداشتمادرش غذا رو براش میجوید .یه مدت قبل هم بخاطر سرطان مری مرد .دکترا میگفتن از بس غذا رو نجویده اینطوری شده . برادرش که تازه سیبلاش سبز شده بود میگفت فقر آدم اسیر شهوت وغضب (دیگران) میکنه ولی من میگم اسیر شهوت وغضب بودن آدما رو فقیر و غنی میکنه نظر شما چیه